Tag: Dom Wydawniczy Rebis

Krzyżacki poker według Domagalskiego

przez , 08.sie.2017, w Fantastyka

Ciąg dalszy cyklu krzyżackiego, w którym Dariusz Domagalski miesza postacie i wydarzenia znane nam z podręczników z elementami fantastyki i kabały.

Misja Dagoberta z Saint-Armand, Burgundczyka w służbie Władysława Jagiełły się powiodła i wypaczona moc napędzająca przedstawicieli Zakonu Krzyżackiego została zniszczona. Nie oznacza to jednak końca wojny. Po pierwsze siły rządzące światem nie wróciły do równowagi a po drugie – objawiła się kolejna z nich, kompletnie nieobliczalna. Krzyżacy planują zamach na Władysława Jagiełłę i księcia Witolda. Król Polski w przygranicznej twierdzy a wielki książę litewski zaś w Kieżmarku, wraz z garstką polskich rycerzy, muszą się zmierzyć ze zdradą. Nadchodzi decydujący moment…

„Aksamitny dotyk nocy” nieco mniej niż część pierwsza cyklu skupia się na sprawach mistycznych i duchowych, przekształciła się natomiast w powieść szpiegowską czy też thriller polityczny w historycznej scenografii. Domagalski wykorzystał mało znane elementy naszej historii (jak na przykład osobę słynnego krzyżackiego szpiega, do dzisiaj nie zidentyfikowanego, N. S. Armana), dworskie intrygi, negocjacje aby stworzyć trzymającą w napięciu powieść. Z jednej strony jest to obraz dyplomatycznych tricków i zabiegów z drugiej – apoteoza rycerstwa, zwłaszcza polskiego (trochę zakrawa wręcz o kicz scena, kiedy całe węgierskie wojsko boi się zaatakować kilku polskich rycerzy. Choć faktem jest, że tych sławnych). Wojnę z Zakonem Krzyżackim pokazuje autor nie jako wielkie pole bitwy, ale raczej narady, przekazywanie pieniędzy z ręki do ręki, pisanie listów, układy i układziki. Jeśli miałabym porównywać, to bardziej „House of Cards” niż „Krzyżacy”.

W kwestii fantastycznego kontekstu musze powiedzieć, że książka zaczyna u mnie powodować lekki zawrót głowy, bo Domagalski jak dla mnie zaczyna wrzucać trochę za dużo grzybów w barszcz. Kabała kabałą, wspaniale, ta wizja siły napędowej świata bardzo mi się spodobała i autor stworzył ją dosyć spójnie, z zaskakującymi interpretacjami, np. Czarnej Madonny. Ale teraz zaczyna do tego dorzucać szamanizm, wierzenia nomadów a na sam koniec dorzuca jeszcze asasynów. Brakuje jeszcze świętego Graala i zaczęłabym tłuc głową o ścianę.

Bardzo jestem ciekawa ciągu dalszego, bo „Aksamitny dotyk nocy” przeszedł pewien decydujący moment i następna część będzie wymagała znowu  podejścia do siły, która dalej nakręci konflikt polsko – krzyżacki. A że nakręci to wiemy.

Podsumowując – po raz kolejny bardzo się cieszę, że pisząc fantastykę, sięgamy do własnej historii i że robi się takich książek coraz więcej.

Tytuł: „Aksamitny dotyk nocy”

Autor: Dariusz Domagalski

Dom Wydawniczy Rebis

Zostaw komentarz :, , więcej...

Kartagina – Joyce Carol Oates

przez , 26.lip.2017, w Obyczajowe

Kolejna, świetna powieść Joyce Carol Oates. Akcja dzieje się w tytułowej Kartaginie, niewielkim miasteczku otoczonym górami Adirondack. W tej scenerii pewnego dnia ginie Cressida, nastoletnia córka powszechnie szanowanego miejscowego bogacza i wpływowego obywatela Zenona Mayfielda. Wszystko wskazuje na to, że za zniknięciem dziwnej, nieładnej i niesamowicie inteligentnej nastolatki stoi bohater wojny w Iraku, Brett Kincaid. Smaczku sytuacji dodaje to, że Brett to były narzeczony starszej z sióstr Mayfield, pięknej i „grzecznej” Juliet. Ale to dopiero początek tej niesamowitej i wciągającej powieści o wzajemnych zależnościach, urazach, pamięci, zazdrości, zemście, wybaczaniu i przeznaczeniu.

Książka Oates przypomina gobelin, z wieloma wątkami i aspektami, łączącymi się w centralnym punkcie, którym jest rodzina Mayfieldów. To oczywiście atmosfera małego amerykańskiego miasteczka z całą jego stereotypowością, „naszymi dzielnymi chłopcami z Iraku”, klasyczną bogatą rodzina, gdzie mężczyzna jest potężny i wpływowy, a żona zahukana i mało znacząca, gdzie sąsiedzi wiedzą wszystko o wszystkich a wszystko odbywa się według dawno ustalonych schematów. Z tych schematów próbuje się wyłamać Cressida, nieposłuszna i niepokorna, a jednocześnie tak uzależniona od opinii i wyobrażeń innych, tak spragniona ich akceptacji i miłości, że doprowadza to do tragedii. Na tle tego schematycznego miasteczka Oates pokazuje pozornie proste i przewidywalne, a tak naprawdę wypaczone stosunki rodzinne. Gdzie ta „ładna i grzeczna” bynajmniej nie jest idiotką wpatrzona bezmyślnie w rodzinę, gdzie potulna matka bynajmniej nie jest żoną ze Stepford i w obliczu nieszczęścia potrafi wykrzesać z siebie nieoczekiwane siły. I gdzie wreszcie „inteligentna” nastolatka jest tak naprawdę nastolatką chorą, ale jej chorobę skrzętnie pomija się milczeniem a jej przejawy traktuje z pobłażliwością. Czytelnik zaczyna się zastanawiać, kto w tej rodzinie jest ofiarą a kto agresorem. I dochodzi do wniosku, że wspomnianym agresorem jest tzw. forma, fason, pozory.

„Kartagina” jednak nie jest tylko opowieścią o małym miasteczku. Oates sięga w niej po amerykańskie tabu – zachowanie żołnierzy podczas wojny w Iraku oraz amerykański system penitencjarny. I zaraz się okazuje, że i armia, i wymiar sprawiedliwości to tylko machiny mielące jednostki. Że bynajmniej nie liczy się sprawiedliwość czy moralność, ale także ich pozory.

Książka pisana jest przedziwnym stylem, poszarpanym, pełnym retrospektyw i powtórzeń. Narrację prowadzą poszczególni bohaterowie i zmienia się jej styl w zależności od tego, który z nich akurat jest przy głosie. Czasem to konkret, zimna obserwacja, czasem na wierzch wychodzą rozedrgane emocje, czasem czytelnik, tak jak opowiadający jest splątany i zagubiony.

Poruszająca i dająca do myślenia książka.

Joyce Carol Oates (ur. 1938) – powieściopisarka, dramaturg, poetka i eseistka. Jest profesorem Princeton University i członkiem American Academy of Arts and Letters. W Polsce znana jest m.in. z  wydanych przez REBIS powieści: Zabiorę cię tam, Czarna topiel, Blondynka, Wodospad (nagroda Prix Femina 2005), Mama odeszła, Córka grabarza, Moja siostra, moja miłość, Niebieski ptak, Opowieść wdowy oraz Przeklęci. Książki Oates wielokrotnie nominowano do National Book Award, Nagrody Pulitzera i PEN/Faulkner Award. Zdobyła National Book Award i PEN/Malamud Award za wybitne osiągnięcia w dziedzinie opowiadania. W 2003 r. została laureatką Commonwealth Award za „Wybitną służbę w dziedzinie literatury”, w 2006 r. otrzymała nagrodę „Chicago Tribune” za „Osiągnięcia całego życia”. Od wielu lat pisarka uważana jest za jedną z czołowych kandydatek do literackiej Nagrody Nobla.

Tytuł: „Kartagina”

Autor: Joyce Carol Oates

Dom Wydawniczy Rebis

 

Zostaw komentarz :, , więcej...

Nieoczekiwane spotkanie – Ramię Perseusza, Rafał Dębski

przez , 03.lip.2017, w Fantastyka

O spotkaniu, na które wszyscy już stracili nadzieję. O samotności we wszechświecie, arogancji „korony stworzenia” i…zetknięciu się z Obcym. Wzajemnej fascynacji i lęku, próbach porozumienia i zrozumienia, mimo nieprzekraczalnych różnic. O tym, jak sprawy małe przesłaniają sprawy wielkie.

Ziemia dla człowieka stała się za ciasna. Brakuje bogactw naturalnych, a na ich poszukiwanie w kosmos wysłano liczne ekspedycje. Jedna z nich spokojnie stacjonuje na planecie Isis 71b w Ramieniu Perseusza, prowadząc rutynowe badania i nudząc się śmiertelnie, chyba że rozrywki dostarczy militarny dowódca wyprawy, przyprawiający podwładnych o szczękanie zębów i nazywany, bynajmniej nie pieszczotliwie, Pierdołą.

Pewnego dnia, podczas rutynowych działań członek ekspedycji staje oko w oko….twarzą w twarz…hm…z Czymś, co na pierwszy rzut oka sprzeczne jest z całą dotychczas poznaną biologia planety. Na stacji zaczyna panować podniecenie, a następni badacze nawiązują kolejny kontakt. I już się okazuje, że nagle i niespodziewanie doszło do spotkania dwóch rozumnych ras.

Zaskoczenie, obcość, chęć porozumienia i strach, rozbieżność między naukowym podejściem a czysto ludzką rywalizacją, nieważne, czy z innym człowiekiem, czy z obcym – to wszystko mamy w książce. Dwie rasy, kompletnie różne, i na poziomie fizycznym, i mentalnym, chcą się porozumieć. Nareszcie się spotkały, choć od dawna myślały, że są samotne we wszechświecie. I o dziwo, nad próbami porozumienia i podnieceniem wynikających z odkrycia króluje polityka i interes. Zwykła rywalizacja o to, czy Obcy nie zabiorą nam tego, co chcemy my. A nawet jeśli nie chcą tego, co chcemy my, to natychmiast należy ustalić, kto będzie stroną dominującą we wzajemnych stosunkach. Kasa i polityka – oto co jest ważniejsze. A w tym muszą się odnaleźć ludzie – czy też nieludzie, którzy najzwyczajniej w świecie dostali jedną jedyną szansę poznania niepoznanego. To takie zderzenie serca i rozumu z kieszenią. Gdzie kieszeń wygrywa.

Dębski prowadzi narracje dwutorowo, od strony ludzi i Obcych, dając nam poznać motywacje i sposób rozumowania obu stron. Czytelnikowi dzięki temu łatwo jest stwierdzić, że mimo pozornej obcości obie rasy są do siebie niesamowicie podobne. Przynajmniej w dążeniu do polepszania swojego bytu i zapewnienia poczucia bezpieczeństwa czy wreszcie żądzy odkrywania nowych dróg. I mimo tego wszystko wskazuje na to, że konflikt jest nieunikniony. O ile ktoś się nie wyłamie ze swojej roli.

Interesująca koncepcja Obcych, ich filozofii, religii, układu społecznego a nawet fizjologii, podobnie interesująca ścieżka rozwoju ludzkości. Bez zadęcia, bez dramatyzowania i heroizmu, z delikatną nutą humoru.

Tytuł: „Ramię Perseusza”

Autor: Rafał Dębski

Dom Wydawniczy Rebis

 

 

Zostaw komentarz :, , więcej...

Refleksje u schyłku – Kobieta na schodach, Bernhard Schlink

przez , 23.cze.2017, w Obyczajowe

Zwięzła, niemal oschła forma, tak jak zwięzły, oschły i zdyscyplinowany jest główny bohater. Wzięty niemiecki prawnik do przejęć i fuzji, którego ambicją jest dobrze wykonywać swoja pracę i mieć życie bez niespodzianek. Żyje według schematów i rytuałów. Do dnia, w którym podczas wizyty w muzeum w Sydney natyka się na obraz, dawno temu uznany za zaginiony. Obraz przypomina mu jedyne chyba w życiu spontaniczne działanie, za którym, oczywiście, stała kobieta. Dla Irene bohater za młodu zaryzykował wszystko a ona wykorzystała go i znikła bez słowa z jego życia. Obraz staje się dla niego okazją, aby odnaleźć Irene i zadać jej to najważniejsze pytanie: dlaczego?

Odnalezienie obrazu jest zaskoczeniem także dla dwóch innych mężczyzn – dawnego męża Irene, dziś jeszcze bardziej bogatego i ustosunkowanego niż dawnej oraz jej kochanka i autora obrazu. Cała czwórka spotyka się na odludnej wyspie u wybrzeży Australii. Mężczyźni chcą odzyskać to, co im się według nich należy – oficjalnie obraz, a tak naprawdę Irene. Choć gdy sięgniemy jeszcze głębiej, to bynajmniej nie o kobietę chodzi ale o wyobrażenie życia, jakie każdy z nich mógłby wieść u jej boku, gdyby nie jej odejście. Jeden z mężczyzn wykorzystuje szansę, żeby odnowić uczucie do Irene, choć obojgu nie zostaje już wiele czasu.

„Kobieta na schodach” to książka o stracie, miłości i związanej z nią grze pozorów. Autor zadaje pytanie – co tak naprawdę kochamy w drugiej osobie? Czy kochamy druga osobę czy raczej siebie odbitych w jej oczach. Dla żadnego z mężczyzn Irene nie jest ważna, dlatego, że jest Irene – jest ważna jako przejaw statusu, trofeum, coś w rodzaju pucharu przewodniego. Mąż i malarz używają jej do pokazania sobie wzajemnie, który z nich jest ważniejszy. A uczucie…uczucie się zatraca. Każdy z mężczyzn przeżywa życie bez Irene po swojemu, pnąc się na szczyt w swojej dziedzinie i wmawiając sobie na koniec, ze było to dobre życie. Czy było? I czy jest jeszcze jakaś szansa, żeby naprawić to, co się zepsuło i dostrzec to, czego się nie widziało? W obliczu nieodwołalnego, nadchodzącej straty perspektywa się zmienia i zmieniają się priorytety.

Książka do przemyśleń.

Tytuł: „Kobieta na schodach”

Autor: Bernhard Schlink

Dom Wydawniczy Rebis

 

Zostaw komentarz :, więcej...

Życie w notatkach Jonathana Carrolla

przez , 13.cze.2017, w Bez kategorii

To nawet nie opowiadania, tylko coś w rodzaju notatek, spostrzeżeń, zapisków na serwetkach. Różnica jest taka, że ich autorem jest Jonathan Carroll, niezwykle popularny w Polsce pisarz.

Część notek to coś w rodzaju mikroprzypowieści, część historie ze spotkań, zainspirowane jakimś – niekoniecznie ważnym i znanym człowiekiem, część to po prostu przemyślenia na podstawie tego, co autora otacza. O pasji, miłości, pisaniu, relacjach z drugim człowiekiem, zwierzętach. O rzeczach osobistych i tych z pierwszych stron gazet. Krótkie, nigdy nie przekraczające dwóch stron, często bez fabuły, za to zawsze z puentą dopisywana przez wrażliwość pisarza. Nie łączy tych krótkich form ze sobą nic poza osobą obserwatora, który czasem też jest uczestnikiem i głównym bohaterem – czyli Jonathanem Carrollem. Dla fanów pisarza to może być okazja do poznania szczegółów jego życia, ulubionych restauracji, spotkań z czytelnikami, spacerów z psem, ale także odpowiedzią o inspirację i skąd się biorą bohaterowie powieści Carrolla. To nie cytaty w stylu Paulo Coelho, chociaż niektóre z tych impresji są o rzeczach tak prostych, że aż banalnych.

Pytanie, jakie przyświeca autorowi tych notatek jest proste, ale zasadnicze: co dodałeś do tego świata? Co dodał on jako autor i jako człowiek, co dodajesz ty. To mogą być proste rzeczy – dotyk, uśmiech, pogłaskanie psa, zapach kawy, plusk deszczu. Ślad odciśnięty na chwilę w innym życiu, w cudzym życiu. Wszystko, nawet rzeczy pozornie nieważne i małe, mogą urastać do rangi wydarzeń zmieniających cudze życie. Trzeba się tylko na te sygnały otworzyć. „Kolacja dla wrony” to  taka mapa czy tez przewodnik, jak być otwartym na to, co niesie nam rzeczywistość.

Jonathan Carroll to jeden z najpopularniejszych w Polsce pisarzy amerykańskich. Wiedeńczyk z wyboru, twórca magicznych światów przelanych na karty książek. REBIS opublikował wszystkie jego powieści – m.in. najsłynniejszą Krainę Chichów (polecaną w Polsce przez Stanisława Lema; Carroll uczył w Wiedniu jego syna, Tomasza), a także Dziecko na niebie, Śpiąc w płomieniu, Zakochanego ducha, trzy zbiory opowiadań i jeden zbiór scenariuszy filmowych oraz książkę-blog Oko dnia.

Tytuł: „Kolacja dla wrony”

Autor: Jonathan Carroll

Dom Wydawniczy Rebis

 

Zostaw komentarz :, więcej...

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...